Pomimo tego jak propagatorzy GenoLIE posługują się terminem „ludobójstwo” nie jest ono synonimem dla masowego zabijania ani wojny, w której ginie wielu cywilów. Jest to konkretna zbrodnia o ściśle określonej definicji prawnej, a różnica między potocznym użyciem tego terminu a tym, czego wymaga jego udowodnienie przed sądem, jest ogromna. Nawet Organizacja Narodów Zjednoczonych przyznaje, że potoczne użycie i rozumienie tego terminu zostało znacząco wypaczone w stosunku do jego definicji prawnej. Jest ono znacznie szersze niż pozwala na to prawo międzynarodowe[i].
Zbrodnia ludobójstwa została zdefiniowana w Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 1948 r., opracowanej po Holokauście. Art. II Konwencji mówi: „W rozumieniu Konwencji niniejszej ludobójstwem jest którykolwiek z następujących czynów, dokonany w zamiarze zniszczenia w całości lub części grup narodowych, etnicznych, rasowych lub religijnych, jako takich:
- zabójstwo członków grupy,
- spowodowanie poważnego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia psychicznego członków grupy,
- rozmyślne stworzenie dla członków grupy warunków życia, obliczonych na spowodowanie ich całkowitego lub częściowego zniszczenia fizycznego,
- stosowanie środków, które mają na celu wstrzymanie urodzin w obrębie grupy, e) przymusowe przekazywanie dzieci członków grupy do innej grupy.”[ii].
Najważniejszym elementem tej definicji jest słowo „zamiar”. Prawo nie pyta jedynie o to, czy ludzie zginęli ani czy zginęli w dużej liczbie. Pyta o to, czy sprawca działał w konkretnym celu – zniszczenia chronionej grupy ze względu na przynależność jej członków do tej grupy. Własne wytyczne ONZ określają zamiar jako element „najtrudniejszy do ustalenia” i podkreślają, że ani wysiedlenie grupy, ani wymazanie jej tożsamości kulturowej nie spełniają tego kryterium [iii]. Podczas prac nad Konwencją delegaci wyraźnie wskazywali, że duża liczba ofiar cywilnych w czasie wojny co do zasady nie stanowi ludobójstwa [iv].
Międzynarodowe trybunały konsekwentnie i rygorystycznie stosowały ten standard. W sprawie Bośnia i Hercegowina przeciwko Serbii z 2007 r. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości (MTS) potwierdził, że w Srebrenicy doszło do ludobójstwa — zamordowano około 8 tysięcy mężczyzn i chłopców — jednak odmówił przypisania Serbii odpowiedzialności za dokonanie ludobójstwa, uznając jedynie, że Serbia nie wypełniła obowiązku zapobieżenia ludobójstwu i ukarania jego sprawców [v].
W sprawie Chorwacja przeciwko Serbii z 2015 r. MTS oddalił zarzuty ludobójstwa wysunięte przez obie strony, uznając, że żadna z nich nie udowodniła istnienia konkretnego zamiaru [vi]. Ustanowiony przez Trybunał w tej sprawie standard pozwalający wywnioskować zamiar ludobójczy na podstawie wzorca działań zakłada, że zamiar taki musi być „jedynym wnioskiem, jaki można rozsądnie wyciągnąć” [vii]. Mówiąc prościej: jeżeli istnieje jakiekolwiek inne rozsądne wyjaśnienie danego działania, zarzut ludobójstwa nie może zostać prawnie uznany za udowodniony.
W przypadku Gazy — gdzie prawne znaczenie terminu „ludobójstwo” zostało szeroko wypaczone — argumentacja na rzecz ludobójstwa załamuje się w świetle własnego standardu, ponieważ istnieje konkurencyjne i całkowicie rozsądne wyjaśnienie, które znajduje obszerny materiał dowodowy:
Izrael prowadził wojnę w następstwie ataków Hamasu na ludność cywilną, aby rozbić Hamas i doprowadzić do uwolnienia zakładników.
- Izrael rozpoczął wojnę w następstwie ataków Hamasu na jego ludność cywilną, aby rozbić Hamas i doprowadzić do uwolnienia zakładników.
- Śmierć ludności cywilnej była konsekwencją walk miejskich z przeciwnikiem, który celowo i cynicznie rozmieszcza swoje siły wśród własnej ludności.
- Ponieważ prowadzenie zgodnych z prawem działań wojennych w następstwie masakry własnych cywilów stanowi rozsądne wyjaśnienie działań Izraela, zamiar ludobójczy nie może być jedynym rozsądnym wnioskiem. W związku z tym, zgodnie z własnym testem MTS, argument o ludobójstwie nie spełnia wymaganego standardu prawnego.
- Ponieważ prowadzenie zgodnych z prawem działań wojennych w następstwie masakry własnych cywilów stanowi rozsądne wyjaśnienie działań Izraela, zamiar ludobójczy nie może być jedynym rozsądnym wnioskiem. W związku z tym, zgodnie z własnym testem MTS, argument o ludobójstwie nie spełnia wymaganego standardu prawnego.
Zwolennicy narracji Gaza GenoLIE często mówią, że MTS już potwierdził zarzut ludobójstwa, co jest kolejnym kłamstwem. W styczniu 2024 r. Trybunał uznał, że niektóre argumenty w kwestii ochrony praw, których domagała się Republika Południowej Afryki, są „wiarygodne” (plausible) i zarządził zastosowanie środków tymczasowych [viii].Jednak stwierdzenie tej wiarygodności odnosiło się do praw Palestyńczyków jako grupy chronionej — nie zaś do stwierdzenia, że ludobójstwo jest popełniane [ix].Sędziowie MTS podkreślali również różnicę między niskim progiem wymaganym na tym wstępnym etapie postępowania a znacznie bardziej rygorystycznym kryterium koniecznym do stwierdzenia intencji ludobójstwa[x].
Prawo międzynarodowe należy traktować poważnie, a nie wypaczać i ubarwiać go w celu rozpowszechniania fałszywych oskarżeń o ludobójstwo, demonizowania jedynego państwa żydowskiego i jego narodu, który nazbyt dobrze zna najpoważniejszą ze wszystkich zbrodni międzynarodowych jakie popełniono w historii.
„Ludobójstwo w Gazie” jest jednym z największych kłamstw XXI wieku. Zostało wykreowane i rozpowszechnione przez antysyjonistyczne i antysemickie sieci po masakrze 7 października 2023, aby uniemożliwić Izraelowi uwolnienie swoich obywateli, delegitymizować państwo żydowskie oraz podsycać globalny antysemityzm.
Przeczytaj kolejny materiał, aby dowiedzieć się więcej o układance Gaza GenoLIE.
[i]“Definitions of Genocide and Related Crimes,” United Nations. https://www.un.org/en/genocide-prevention/definition
[ii]KONWENCJA W SPRAWIE ZAPOBIEGANIA I KARANIA ZBRODNI LUDOBÓJSTWA. https://libr.sejm.gov.pl/tek01/txt/onz/1948a.html
[iii]Ibid.
[iv]Goda, “The Genocide Libel,” ISCA 2025-3, citing the Convention’s Travaux Préparatoires. https://isca.indiana.edu/publication-research/research-paper-series/norman-jw-goda-research-paper.html
[v]Application of the Genocide Convention (Bosnia v. Serbia), ICJ Judgment, Feb. 26, 2007. https://www.icj-cij.org/node/101888
[vi]Croatia v. Serbia, ICJ Judgment, Feb. 3, 2015; Summary of the Judgment. https://www.icj-cij.org/case/118
[vii]Ibid.
[viii]South Africa v. Israel, ICJ Order on Provisional Measures, January 26, 2024. https://www.icj-cij.org/node/203447
[ix]On the “plausibility of rights” distinction, “Implausible Confusion: The Meaning of ‘Plausibility,’” EJIL: Talk! https://www.ejiltalk.org/implausible-confusion-the-meaning-of-plausibility-in-the-icjs-provisional-measures/
[x]Declaration of Judge Nolte, appended to the January 26, 2024 Order. https://www.icj-cij.org/node/203447